1701-71, syn Jana Kazimierza, stolnik litew. od 1732, wojewoda smoleński od 1744; przeciwnik Augusta III, jeden z przywódców konfederacji dzikowskiej 1734-35, poparł elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego, później jego przeciwnik.

(ok. 1610-1665), ojciec Kazimierza Jana i Benedykta Pawła, wojewoda wileński i hetman wielki litewski od 1656. Uczestnik walk z Kozakami B. Chmielnickiego, brał udział w bitwach pod Łojowem i Zborowem (1649), Beresteczkiem (1651) i Żwańcem (1653).
W czasie "potopu" szwedzkiego (1655-1660) nie uznał zawartego przez Radziwiłłów układu w Kiejdanach i dochował wierności Janowi II Kazimierzowi. Prowadził walki na Litwie i Podlasiu, brał udział w bitwie o wyzwolenie Warszawy (1656). W 1657 wspólnie z S. Czarnieckim pokonał wojska Jerzego II Rakoczego pod Kraśnikiem. W latach 1659-1660 uczestniczył w kampanii moskiewskiej. W 1665 poparł rokosz J. Lubomirskiego.
(ok. 1581-1644), syna Pawła Sapiehy. Wojewoda brzeski, a następnie witebski.  Odkupił w 1588 r. Wisznice od brata Andrzeja. Nowy właściciel potwierdza przywileje Wisznic jako miasta funkcjonującego na prawie magdeburskim i dodatkowo uposaża cerkiew wisznicką.

 (1557-1633), ojciec Jana Stanisława, podkanclerzy litew. od 1585, kanclerz wielki litewski od 1589, wojewoda wileński od 1623 i hetman wielki litewski (1625).

Książę (1802-1878), działacz gospodarczy i polityczny w Galicji. Uczestnik powstania listopadowego.

Po powstaniu wyjechał do Galicji, gdzie współorganizował Galicyjską Kasę Oszczędności, Towarzystwo Kredytowe Ziemskie, Galicyjskie Towarzystwo Gospodarskie (prezes) we Lwowie, Szkołę (Akademię) Rolniczą w Dublanach. 1856 założył spółkę akcyjną do budowy linii kolejowej Kraków-Lwów. Ufundował Szkołę Rolniczą w Dublanach. W czasie Wiosny Ludów uznawał słuszność ukraińskich dążeń narodowych. Po Wiośnie Ludów zwolennik postawy lojalistycznej, rzecznik pracy organicznej. 1861 i 1865-1875 marszałek Sejmu Krajowego w Galicji i marszałek krajowy, członek austriackiej Izby Panów. Przekazał znaczne sumy na rzecz powstania styczniowego. Autor pamiętników.

?-1707, syn Pawła Jana, podskarbi w. litew. 1676-1703 i od 1705; przywódca obozu sapieżyńskiego i kierownik polityki swego rodu, przeciwnik Jana III Sobieskiego (od ok. 1688) i Augusta II Mocnego (od 1702), stronnik i gł. doradca Stanisława Leszczyńskiego.

Aleksander Antoni Leon Konstanty Sapieha - syn Józefa Sapiehy i Teofili z Jabłonowskich Sapieżyny, urodzony 2.IX.1773 w Strasburgu, został ochrzczony natychmiast po urodzeniu w miejscowej katedrze. Domniemanym ojcem naturalnym Aleksandra był młody oficer francuski Brunet, należący do garnizonu strasburskiego. Jako urodzony we Francji miał automatyczne prawo do naturalizacji i nieograniczone prawa spadkowe. Pierwsze lata życia spędził na dworze w Wersalu pod opieką nianiek, a potem w Strasburgu.

Książę (1730-1793), podskarbi nadworny litewski od 1750. Od 1754 wojewoda połocki. 1762-1775 hetman polny litewski. Kanclerz wielki litewski od 1775. Jako marszałek konfederacji targowickiej (1792) na Litwie zachował bierność.

Książę (1867-1951), arcybiskup krakowski, od 1946 kardynał. 1893 wyświęcony na kapłana. 1905 powołany do Rzymu na szambelana papieskiego.

Książę (1828-1903), polityk galicyjski. Przywódca autonomistów szlacheckich. Przeciwnik polityczny stańczyków.