We wsi znajdowała się kaplica unicka na cmentarzu grzebalnym. Od 1810 r. stanowiła ona filię parafii unickiej w Horodyszczu. W 1874 r. kaplicę odebrano unitom i zamieniono na cerkiew prawosławną.
Pierwsza wojna światowa w 1914 r. spowodowała opuszczenie Polubicz przez Rosjan, którzy wcześniej wioskę spalili, a następnie zajęcie miejscowości przez Niemców. Na początku 1918 r. w cerkwi zaczęto odprawiać nabożeństwa. Rzymskokatolicką parafię w Polubiczach p.w. Św. Jana Ewangelisty erygowano w 1919 r., niestety budynek był w bardzo złym stanie technicznym. Ze względu na brak fundatorów, zdecydowano zakupić nieużywaną drewnianą cerkiew pounicką z miejscowości Opole (Podedwórze) i przenieść ją do Polubicz. Opolska stara cerkiew unicka, nieczynna od kilkudziesięciu lat została zbudowana w 1643 r. z fundacji Ludwika Kopcia. Świątynia wraz z częściowym wyposażeniem została przywieziona do Polubicz. Tu rozebrano starą cerkiew i na jej miejscu zaczęto budować nową. Budowa kościoła trwała do grudnia 1924 r. Z dawnej świątyni unickiej ocalały kielichy i monstrancja, stary krzyż z pasją z XVII w. Z sąsiedniej parafii przywieziono ambonę i wykonano stylową chrzcielnicę oraz zakupiono świeczniki. Na szczególną uwagę zasługuje wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem – unicki, odnowiony i umieszczony w ołtarzu głównym w 1964 r., pochodzi z przełomu XVI/XVII wieku. W kościele znajdują się także XVII – wieczne rzeźby, barokowe krucyfiksy i kielich oraz brązowy medal „Braciom Rusinom…” wybity w 1874 r. w Paryżu przez Koło Emigracji Polskiej według projektu C.K. Norwida. To pamiątka prześladowań unitów – na rewersie widnieje inskrypcja „Województwo podlaskie i lubelskie”.
