Rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP w Wisznicach, konstrukcji drewnianej, erygowano w 1606r. Nie wiadomo kto był fundatorem. Parafię włączono w obręb dekanatu janowskiego diecezji łuckiej. Drugi kościół z kryptami kolatorskimi, ufundował w 1630 r. Krzysztof Sapieha, stolnik litewski. Opłacił również budowę domu prepozyta, wikarego, mansjonarii, szpitala dla ubogich i szkoły. Budynki zostały spalone około 1660r. przez Węgrów i Kozaków. W miejscu zniszczonego kościoła wzniesiono kaplicę drewnianą, krytą gontem, z wieżą i dwoma dzwonami. Kolejny kościół powstał w 1751r. z fundacji księżny Krystyny z Sanguszków Sapieżyny, wojewodziny brzeskiej. Zachował się inwentarz z 1758r., który dokładnie opisywał wygląd kościoła. Założony na rzucie prostokąta, trójnawowy, z węższym prezbiterium i dwuwieżową fasadą. Fasadę poprzedzał ganek z dwoma parami kolumn. Wnętrze oświetlało pięćdziesiąt okien. Pod kościołem umieszczono kryptę. W 1796r. dokonano przebudowy kościoła. Obok wybudowano drewnianą dzwonnicę oraz szpital dla ubogich. Kościół ten spłonął w 1908 r. W 1873r. zbudowano nowa plebanię późno klasycystyczną. Plebania była budowlą parterową z drewnianym poddaszem i podpiwniczeniem, która przetrwała do dziś, do 2003 r. mieściło się tam Zgromadzenie Sióstr Albertynek. W 1909r. podpisano umowę na opracowanie projektu nowego kościoła z inż. arch. Janem Olearskim (Olejarskim). Prace trwały do I wojny światowej, zebrane fundusze zaginęły. Po I wojnie światowej do potrzeb liturgii kościoła rzymskokatolickiego przystosowano kościół unicki. Dopiero w 1937r. arch. Bohdan Pniewski i inż. arch. Jan Cynulski na dawnych fundamentach opracowali kolejny projekt pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego i św. Antoniego Padewskiego. Realizowano go w latach 1937-1955. Budowę ukończono dopiero w 1955 r. staraniem ks. Bronisława Turskiego. Do dzisiaj możemy podziwiać kościół murowany z cegły i kamienia, założony na planie krzyża łacińskiego z dwuwieżową fasadą. Przy prezbiterium znajduje się zakrystia i kaplica. Dach pokryto blachą (dzisiaj miedzią), zwieńczono wieżyczką z krzyżem. Świątynia została konsekrowana 12 czerwca 1955r. przez biskupa Mariana Jankowskiego – sufragana podlaskiego.
