Klasycystyczny piętrowy pałac na planie prostokąta wybudowany w latach 1818 – 1828, według projektu Antonio Corazzi dla Juliana Frankowskiego. Od frontu ma reprezentacyjne wejście w postaci wysokiego kolumnowego portyku. Wnętrze nieznacznie przekształcono w latach okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej. Po 1945 r. pałac początkowo adoptowano na szkołę rolniczą, a następnie używany jako mieszkania prywatne. W tym czasie pomieszczenia gospodarcze zostały mocno zniszczone. Przy pałacu podziwiać można pozostałości parku z XVIII wieku z częściowo zachowanym starodrzewem. Park ograniczony jest kanałem wodnym, niegdyś nawodnionym wodą ze stawów, obecnie jednak osuszonym. Obecnie jest to własność prywatna.
